|
Mein erschte Geschischde is von noch vorm Kriesch und a noch vorm annern Kriesch, namisch von 1911. De meistn von eisch ham domols noch als Mutz im Schaufanster gehuggt, isch wor aber schun in dor fimftn Klasse. Eschndlisch habsch misch in dor Schule gor net su bleede angestelld, aber nu ham mir in Madde Bruchrachnen dorschgenumm un swar a ne Orbeid geschriem wurn. Un die hammer heide zerickgegrischt. No do, dacht isch noch su be mir, wu dor Lehrer mein Nam aufgerufm had, un su wors a. Ne Fimfe sulltsch grieschn. Nu habsch mer mei Werk nochemol angeguggt, weilsch ja wußt, das´sch misch su net heem traun kunnt. Un isch had a Glick, dor Lehrer haddn falschn Fahler angekreizt. Do bin isch aber for zu ne. Un was glabtern, er meent sei Fahler wer rischtsch un swer su, wies do ständ. Do bin isch aber middn zamgeroodn. Isch soch zu ne "E Vertl is doch mehr wie e Halb, de Vier is doch gresser als de Zweee. Das baatn Sie uns seit vier Gorn vor, un itze solls nimmer stimm !" Un im gien soch isch noch "Su e Brummochse !" Das hadder aber geherd. Nuja, do hadsch naam der Fimfe noch saftschn Eindroch gefrassn un stand mit dor Else vor unrer Schule. Die wor ja mit mir zamm in dor Klasse, aber a net viel freelischer wie isch. Eens wußt mer alle beede, ohne dasses noch eener ze sochn brauchte: Heide kemmer net heem gien. Un de Else hadde a klei ne gude Idee. Be ihr dorheeme wor e ganses Stick wag vom Haus ne kleene Schupfe, wu e bor Rachn und Sensn und solschs Gelumbe rumlochn. Do hammer nu gehuggt un geguggt, abers half nischt, de Zohln uffm Babier standn wu se stiehn, kunste auf un nieder hubbm. Nu wors midder Zeid langweilisch. De Else socht "kumm mer gien doch heem" isch drauf "sgitt nett" E bor mol gings su mitn Stick Zeid dorzwischen, wumer uns bleede angeguggt ham. Uff emol hubbd de Else huch und fängt an, unnerm Disch rumzekraam. Noch ner Weile kimmt se middn Bischl derrn Erdäbblkreidrisch wieder vor un socht " Wille sin se suwiesu uff uns, do machts a nischt, wemmer glei nochebille mehr unnitzn. Mir rachn itze emol !" "Wassn, Erdäpplkreidrisch ?" "Nu glor, haste was bessers, s´is doch egal, was mor sisch vor derres Zeisch zum rachn zamrolld." Nuja, dachd isch, de Else wers schon wissn. Mir ham uns also das Zeisch e bille kleen gedriggd, im Regal hammer noch ´ne alde Backung Filderdiedn gefunden. War wees war hier in dar Schupfe jemols Kaffee gekochd had, aber uns kamse zor basse un e Bäckl Streichhelzer loch a glei noch dornahm. Mir also s Erdäpplkreidrisch nein de Filderdiede gerollt un an een Ende angezind. S brannd a gor net schlacht, su das mer uns spudn mußdn. De Else, gans ibereifrisch, ziehd mol ordndlisch, su, das de Filderdiede klei dreivertlst weggeklomm is. Do iberkimmd se e ferschderlischer Husdn, se hads grode noch geschaffd mir de Diede in de Hand ze driggn. Nu un isch wolds nu a wissn un zieh s ledsde Verlt ein. Un dann hädsch mer ball noch de Pfundn verbrannd. Grod noch be Sinnn habsch n Rest nein Dragg gedradn, zum Glick loch genuch in dor Schupfe.Dann is mersch annersch gewurn. S schmoog, schmeschds gor net beschreim, ferschderlisch is gor kee Ausdruck dorfier. Hädisch in dann Momend klor gesahn, kennd ischs eisch genau sochn, mir war als ob de Else nein Rachnschdiel gebissn had, nor um n annern Geschmagg in de Gusche ze grieschn. Nuja, noch fimf Minuden godserbärmlischer Husderei, de Trän standn uns beedn noch in Aachn, hammer midgegrischd, se kumm, uns suchn. Dor Else ihre Leide vornewagg, un meine hinnerhar. Die warn sischs nu zamgereimd ham, wu mir staggn, swar ja nu a ned s erschde mol, das mer zesamm verschwundn worn. Nu wor de Nud gruß. De Fimf, dor Eindroch un hier de ganse Bude voller Dubl. Do aand doch dor Else ihr Alder glei was hier lus is. Wos nu ? Mir fuchdln alle beede wie verriggd middn Armn, wie wenns wos nitzn däd. Dorschs Fanster sa mer se immer näer kum. Nur noch zaan Meder un do kom unnre Reddung. Pletzlisch koom be dor Else noch ne annre Naamwerkung zu dooche. Un uff emol rochs gans annersch in dor Schupfe. Noch nie in meim Laam wor isch so dankbor dos jemand annersch lusgezuchn hod. Im nochhinein bin isch fruh, das mei Lehrer doch rachd beholdn solld, un meine verdlste Diede wenscher wor, wie wenn mor de Else ne Halbe ibrisch gelassn häd. |